Księgowa Lodzia, która ostatecznie przejrzała na oczy i zobaczyła w całej okazałości
perfidię swojego oblubieńca, nie daje się powstrzymać w głoszeniu prawdy: rzuca Czerepacha
i broni Lucy. Nastroje wyborców po raz kolejny gwałtownie się zmieniają, co skutkuje łatwym
do przewidzenia wynikiem wyborczym. Czerepach jednak zupełnie się tym nie przejmuje,
bo coraz brutalniej dociera do niego prawda, że on, cynik i mistrz gminnej manipulacji, jest
nieprzytomnie zakochany w Lodzi, bez której życie nie ma dla niego sensu. Jest to o tyle
kłopotliwa sytuacja, że Lodzia nie chce go więcej widzieć na oczy. Czerepach podejmuje zatem
po raz pierwszy w życiu uczciwą walkę.
Po zwycięskich wyborach Lucy staje natomiast przed dylematem, co zrobić z wójtem.
Z jednej strony nie jest bowiem osobą skłonną napuszczać na innych instytucje śledcze,
z drugiej jednak podłość wójta nie powinna pozostać bez kary. Ponieważ jednak Lucy jest kobietą
pomysłową, znajduje takie rozwiązanie, którego w żadnym razie nie można określić jako zemstę,
a które wójtowi przysporzy długich i wyjątkowo dotkliwych cierpień.

“Koncertem życzeń” Beata Dzianowicz debiutuje jako autorka i reżyserka w Teatrze TV. Ta absolwentka
reżyserii na Wydziale Radia i Telewizji Uniwersytetu Śląskiego jest autorką kilkunastu filmów dokumentalnych
(niektóre z nich prezentowała również TVP), napisała też scenariusze kilkunastu odcinków serialu “Plebania”.
“Koncert…” to kameralna opowieść rozgrywająca się w rodzinnym domu na Śląsku między ojcem i jego
trzema dorosłymi córkami: Alą, Violą i Ewą, które spotykają się po dłuższym czasie z okazji I komunii córek
najstarszej z nich, Ali, i najmłodszej, Ewy. W dzieciństwie siostry były ze sobą bardzo zżyte. Emocjonalne
więzi zacieśniła jeszcze przedwczesna śmierć matki, którą dziewczyny musiały sobie wzajemnie zastąpić.
Viola i Ewa dawno wyfrunęły z rodzinnego gniazda, Ala została tam, aby zaopiekować się samotnym,
starzejącym się ojcem. Jest z nim w nieustającym konflikcie z powodu codziennych drobiazgów: wody
spuszczanej w nocy, podjadania słodyczy mimo cukrzycy, na którą cierpi starszy pan, zapodziewanego
gdzieś pilota do telewizora, ale i kredytu wziętego przez ojca bez konsultacji z córkami. Życie osobiste
Ali się nie ułożyło, była mężatką zaledwie parę tygodni. Z tego związku pozostała jej tylko córka Madzia.
Szczęścia do mężczyzn nie miała też Ewa, która również sama wychowuje córkę Kasię. Jedynie Viola
jest samotna z wyboru. Postawiła na karierę dziennikarską i bardzo jej zależy na pracy.
Każda z sióstr to inna osobowość, odmienne spojrzenie na świat, gust i upodobania, co najlepiej oddają
skrajnie różne sukienki komunijne dla obu bohaterek dnia: strojna i droga, pochodząca z Włoch sukienka Madzi
i ascetyczna, ale stanowiąca pamiątkę z czasów powstania warszawskiego sukienka Kasi. Tradycjonalistka Ala
dba o to, by wszystko odbywało się zgodnie z powszechnie przyjętym zwyczajem, troszczy się, co powiedzą
ludzie, co wypada, a co nie. Viola to outsiderka i ambitna samotniczka, ateistka omijająca z daleka kościoły,
której tak najbardziej brak jednak wiary w siebie. Ewa to w głębi duszy romantyczka przedkładająca wartości
nad pieniądze, ale na zewnątrz – feministka i buntowniczka, idąca przebojem przez życie, śledząca modne
nowinki. Nie dla niej stanie przy garach. Na komunię przywozi gotowe jedzenie z restauracji, wywołując
tym święte oburzenie Ali, nie uznającej serwowania byle czego z tak wyjątkowej okazji. Dlatego najstarsza
siostra z samego rana zarządza lepienie domowych pierogów, żeby należycie podjąć gości.
W trakcie tej porannej krzątaniny w kuchni, między gotowaniem pierogów, oczekiwaniem na zamówiony
tort, szykowaniem sukienek, podejmowaniem pierwszych gości, którzy przyjechali przed czasem, siostry rozmawiają,
wspominają, spierają się. Od błahostek przechodzą niepostrzeżenie do spraw ważnych, istotnych życiowych
wyborów, miejsca mężczyzn w ich życiu, kwestii wiary. Kiedy nadchodzi godzina wyjścia do kościoła, ojciec, który
potajemnie zjadł pół tortu, nagle traci przytomność. Ala, której tak bardzo zależało, by uczestniczyć w tej ważnej
uroczystości, zostaje z nim. Ich rozmowa, a raczej monolog córki nad półprzytomnym ojcem, ujawnia prawdziwy
stan jej uczuć.

Filmowa opowieść o latach dzieciństwa i młodości Karola Wojtyły wyrażana
we wspomnieniach jego szkolnych kolegów – Eugeniusza Mroza i Stanisława Jury.
Uczestniczymy w sentymentalnej podróży pociągiem papieskim z Wadowic do
Łagiewnik – śladami górskich i turystycznych wędrówek papieża. Nieodłącznym
towarzyszem podróży naszych bohaterów jest Przemysław Predygier – kataryniarz,
który ze swą katarynką przemierza szlak papieski z Wadowic do Łagiewnik. Odwiedza
dom rodzinny Jana Pawła II, zatrzymuje się w Kalwarii Zebrzydowskiej – w miejscach
szczególnie ważnych dla papieża.
Film jest wyjątkowym zapisem historii człowieka, który zmienił oblicze “tej ziemi”,
jego życia “na co dzień”, pośród rodziny, przyjaciół szkolnych, w rodzinnym mieście.